28 oktober 2004
Tijdje niet thuis-thuis geweest. Mijn aanhoudende verkoudheidsverschijnselen maakte mijn ouderlijk plek tot verboden terrein. Te gevaarlijk voor mijn vader gezien zijn slechte weerstand door de chemo. Na een dure treinreis (kaartjesautomaat weigerde mijn pinpas) eindelijk weer eens 'witte wieven' over de weilanden zien dwalen. Mooi. Morgen ga ik mee met papa naar het ziekenhuis, voor zijn zoveelste chemoshot. Het is hard. Ik heb zoveel jaar aangedrongen dat hij zijn kalend kruin niet meer moet bedekken met die drie lambik haren van hem. Maar nu ze er niet meer zijn, stemt me dat verdrietig.
Lidy — 29 oktober 2004
Verandering in dingen die je lief zijn, zijn de allermoeilijkste veranderingen die er zijn. Sterkte en een knuffel.
Reacties zijn gesloten.
