7 november 2004
Verbaasd was ik toen E. gister plotseling zich aan de andere kant van de telefoonlijn bevond. Een stem waarbij meteen allerlei herinneringen zich opdringen. We waren ooit dikke vriendinnen. Heel lang geleden. Samen met twee andere vormden we een aparte vriendenclub. Niet dat wij elkaar ooit hebben uitgekozen. Al onze ouders zijn al heel lang vrienden, waardoor we samen opgroeiden. Omdat we ons allemaal altijd verspreid over het land bevonden zagen we elkaar niet regelmatig, maar toch wel een aantal keer per jaar. De laatste jaren was het contact minimaal. We waren alle vier altijd al heel verschillend en dat werd alleen maar sterker naarmate we ouder werden. Maar om de een of andere reden heb ik ze nu alledrie weer eens gesproken, en dat binnen ??n maand. In ons huidige leven delen we weining, maar omdat we elkaar zo goed kennen gaan gesprekken meteen de diepte in. Over keuzes, zingeving, onze ouders. De herinneringen die wij delen zijn bijzonder. Maar toch voel ik geen grote vreugde dat het contact weer een beetje hersteld is. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien omdat er van de vele beloften waarschijnlijk weer weinig terecht komt. Ieder heeft afzonderlijk beloofd te komen op 1 januari, op de nieuwjaarsborrel bij mijn ouders. Om de aloude traditie van nieuwsjaarsrolletjes en champagne nieuw leven in te blazen. Ik ben benieuwd of ze er allemaal zullen zijn....
Erwin — 8 november 2004
Noem dat naar weinig delen.
Reacties zijn gesloten.
