20 juli 2003
Mijn opa is ziek. Zowel lichamelijk als geestelijk. Nu ligt hij vastgebonden in bed op de gesloten afdeling van een groot ziekenhuis. Ooit was het een boom van een vent die met een zware stem liedjes voor me zong als we op weg waren naar de vijver om de eendjes te voeren. Nu is hij bijna net zo klein als ik en vraagt aan me wanneer hij naar huis mag. Zegt dat hij krekels ziet lopen in zijn kamer. Denkt dat hij in een gevangenkamp zit en iedereen tegen hem is. Ik kan het me ook wel indenken. Stukje bij beetje nemen ze zijn waardigheid af, zijn eigen respect en zijn vrijheid. Langzaam degraderen ze hem tot een imbeciel oud mannetje.
Ik weet beter. We herkennen elkaar als ik vertel over vroeger, over zijn moestuin, over de liedjes die hij zong, over de koekjestrommel van oma. Zijn ogen glinsteren en er komt een serene glimlach op zijn gezicht. Het is gvd het enige dat ik kan doen, behalve wensen dat hij dit niet te lang moet volhouden. Het is misschien grof en ik ben er niet trots op, maar ik heb nog nooit zo oprecht iemand dood gewenst.
Ðulû — 21 juli 2003
Ik heb twee maanden in een ziekenhuis gewerkt op neurologie. Daar zag je echt goed hoe mensen behandelt worden door opgeleidt personeel. Slecht! Vanaf die tijd realiseer ik me dat ik niet in een ziekenhuis wil liggen als ik oud ben, je wordt minderwaardig behandelt. Ik heb ontzettend veel medelijden met al die mensen. Sterkte
Ron61 — 22 juli 2003
Het klinkt welliswaar misschien wat grof, maar ik vind dat je er best wel trots op mag zijn. Als je iemand waar je van houd ziet lijden dan vind ik het een oprechte gedachte om te hopen dat het niet lang zal duren.
Reacties zijn gesloten.
