22 juli 2003
Opnieuw loop ik door de lange gangen van het AZG. Bekijk sluiks mijn mede wandelaars, zouden ze patienten zijn of bezoekers? Sommigen zijn makkelijk te herkennen; een man loopt met een bos bloemen in zijn hand, een kind rijdt voorbij in een bed. De verscholen drama doet mijn fantasie op hol slaan. Wat zou zij hebben en waarom? Zouden ze snel dood gaan? In bedenk hele familietafeleren rondom een sterfbed. Te snel ben ik op 'mijn' afdeling. Vanochtend om negen uur belde ze al, wanneer het mij schikte om langs te komen. Moest toch in de buurt zijn dus kon meteen langs. Hoezo wachttijden?? Het duurt een tijdje voor de chirurg er kan zijn, in de tussen tijd wordt er voor de zekerheid nog even een mammografie (=rontgenfoto) gemaakt. Weer wachten. Ik probeer te studeren maar mijn gedachten dwalen onherroepelijk af. Morbide doemgedachten borrelen op. Vraag mijzelf af wat ik nog absoluut zou willen voordat ik dood ga. Zit te peinzen wie mij zou moeten verzorgen als ik chemo moet. Gelukkig de uitslag van de foto's komen; GOED! Opluchting & opnieuw wachten. Dan de daadwerkelijke punctie. Met een naald zitten ze te purken in mijn oksel op zoek naar dat kleine beetje weefsel. Prettig is anders, maar het is voor een goed doel. Gelukkig is het in een keer goed en hoeven ze me niet opnieuw te prikken. Voordat ik naar huis mag, wordt me nog op het hart gedrukt dat het zeer waarschijnlijk niets is. Het geeft een prettig gevoel dat ik in goede handen ben, ondanks de knagende onzekerheid. Nog een weekje, dan hebben ze de uitslag.
Ron61 — 22 juli 2003
Ik hoop voor je dat het weekje snel voorbij is. Dat je een beetje afleiding hebt.
Ðulû — 22 juli 2003
Nou dat is in ieder geval al wel een beetje een opluchting
Pinksoup — 22 juli 2003
Wel prettig dat je zo snel terecht kon. En dat de foto's er goed uitzien, natuurlijk! Het zal nog best een zware week voor je worden, trouwens. Veel sterkte.
Reacties zijn gesloten.
