27 juli 2003
En mijn eerste woorden die zinniger zijn dan vaag gemompel bij de kassa, worden langzaamaan weer uitgesproken. De nederlandse taal nog niet geheel machtig, maar nog sprekend in een mengeling van 7 jarigen nederlands, frans, engels, iraans en somalisch, baan ik me nu een weg door deze moeizame ochtend. Ook het nog ontbreken van echte koffie, maakt het allemaal niet makkelijker. De dagdromen evenmin, of leef ik misschien nog steeds op kamp. Tussen de voornamelijk Iraanse en Somalische gezinnen, maar ook Iraaks en Togolees. Leef ik nog steeds op slechte koffie en op de energie van de kinderen. Slaap ik nog steeds in een veel te kort bed en eet ik nog steeds netjes 3 maal daags met een minuutje stilte vooraf. Let ik nog steeds op ieder kind dat voorbij komt rennen of het niet te ver weg loopt. Moet er een spoedvergadering voor de staf ingelast worden omdat 2 moeders mekaar in de haren vliegen. Moet ik weer met een staflid even apart gaan zitten omdat deze er even doorheen zit.
Nee, ik ben wakker, weer op mijn eigen vertrouwde kamer, waar de muren op me afkomen omdat ik een week buiten heb geleefd en nu binnen zit. Maar waar ik wel heerlijk voor me uit kan staren en over het kamp kan dagdromen.
Ron61 — 27 juli 2003
Dat klinkt als een zwaar maar leuk weekje. Welkom terug.
Reacties zijn gesloten.
