28 juli 2003
Ik loop al jaren te verkondigen dat ik geen kinderen wil, of in ieder geval niet zeker weet of ik wel kinderen wil. En steevast krijg ik dan te horen dat men zeker weet dat ik wel kinderen krijg, en dat ik een geweldige vader zal zijn.
En telkens weer roep ik dan, dat daar wel een vriendin voor nodig is. Ik niet weet of ik dat met mijn toekomstige werk kan combineren. Ik mijn kind dan wel wil kunnen zien opgroeien en meer van dat soort dingen. En ook dat ik het fantastisch vind, om kampen te draaien met koters, maar dat dat dan meestal voor één week is en de kinderen niet van mezelf zijn.
Toch gebeurt het ieder kamp weer, dat er zo'n hummel in mkijn armen in slaap valt. Ik hem/haar vervolgens zachtjes heen en weer wieg, slaapliedje neurie en zachtjes in het oor fluister. Dat er altijd weer een man van ruim 2m rondloopt met een paar koters op de nek, arm of aan de hand. Of in een kring staat te zingen en dansen met kinderen die amper boven zijn heup uitkomen. Met de pubers aan het stoeien is, of geweldige gesprekken mee voerd. En af en toe zijn autoriteit moet laten blijken.
Ieder kamp weer vind ik de kinderen geweldig. Iedere keer komen er weer 'papa-gevoelens' naar boven. Iedere keer is eht afscheid een ramp en sta ik zelf ook met bijna rode ogen de kinderen uit te zwaaien. Iedere keer weer mis ik ze gigantisch.
En steevast blijf ik roepen dat ik zelf geen kinderen wil.
Ach, ik ben pas 23, vrijgezel, ik zie wel wat er komen gaat.
Liesett — 28 juli 2003
Ach, aan het lot is toch geen ontkomen aan.
kim — 28 juli 2003
Soms droom je van iets, maar heb je geen idee hoe het ooit zo ver zal komen. En plots vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Je zal wel zien.
Reacties zijn gesloten.
