16 oktober 2003
Het is middenin de nacht, een koude herfstnacht. Zo eentje waarin het lijkt alsof de hele wereld onder een dikke deken is gekropen en jij de enige bent die nog wakker is.
Een nacht waarin je de slaap niet kunt vatten. Je in je slobbervest op de bank bent gekropen. Knieën omhoog tegen je aan hebt getrokken, liefst onder datzelfde vest. En je voor jezelf een kop warme chocolademelk hebt klaargemaakt, die nu tussen je handen zit te dampen.
Een nacht waarin je een beetje voor je uit aan het staren bent. En tijdens dit staren een beetje na zit te denken. Over de wereld. Over het leven. Over alles, en tegelijkertijd over niets.
De radio die staat zachtjes muziek te spelen. Net genoeg volume om te kunnen genieten, maar ook weer zo zacht dat de rest van de wereld niet wakker wordt.
Je bent stilletjes door je gedachten heen naar de muziek aan het luisteren. En terwijl je luistert, varen je gadachten onbewust mee op de klanken van de muziek.
Je beland in een wereld tussen het denken en niet denken in. Tussen het bewuste en het onbewuste.
Totdat je beseft dat je chocomel koud wordt en je voorzichtig een slokje neemt. De klanken van Only a dream van Solomon Burke komen uit je radio. Je kijkt op, glimlacht, neemt nog een slok van je chocomel en luistert de cd rustig af. Hopend dat je daarna de rest van de wereld kunt vergezellen onder de dikke deken van de slaap.
Han — 16 oktober 2003
Mooi Mark... Wanneer ik niet kan slapen heb ik een klotegevoel. :o) Jij maakt er een heerlijk moment van! Prachtig!!
kim — 16 oktober 2003
Ik lust geen chocomel, maar voor de rest beschrijf je een heerlijk rustig moment. Prachtig.
Reacties zijn gesloten.
