28 december 2003
Het was eerste kerstdag, een paar minuten over half negen 's ochtends. Genietend van een kop welverdiende koffie, zat mijn staf op een paar stoelen onderuitgezakt. Wachtend op onze deelnemers die één voor één binnen kwamen druppelen voor het ontbijt.
"Mark, je koffie wordt koud."
"Mark, echt geweldig hoe jij die kinderen bezig weet te houden."
"Mark je vind het vast niet erg, dat wij nog even onze koffie en thee opdrinken."
"Mark, we hebben je telefoon maar op de tafel gelegd, anders gaat die misschien kapot."
"Jongens kijken jullie een beetje uit met Mark?"
"Mark, je weet dat we nu heel erg blij met je zijn?"
"Dankje, ik ook met jullie, maar zou er iemand die kinderen van me af willen halen? Vooral degene die op mijn hoofd zit en een voet in mijn neus duwt. En degene die het leuk vind om mijn knieschijven aan gort te springen mag je ook wel even weghalen. Verder zijn die knieën in mijn maag ook niet erg prettig, zeker niet in combinatie met een voet die houvast zoekt op mijn edele delen. En eigenlijk zijn die vingers in mijn oog ook niet heel erg comfortabel. En mochten jullie dan toch bezig zijn, maak dan meteen dat ene jochie even duidelijk dat mijn borstkast geen trampoline is."
Gooly — 28 december 2003
Dat wordt kerst revalidatie ben ik bang.
Orangez — 28 december 2003
Altijd leuk als iemand goed met kinderen is! ;)
Carolien — 30 december 2003
Ik snap geloof ik héél goed dat je collega's blij met je zijn.
Reacties zijn gesloten.
