13 januari 2004
Ik heb altijd al graag een open plek op mijn kamer willen hebben. Net groot genoeg om de illusie van ruimte te geven. Maar ook om de ruimte te hebben. Nou heb ik dat op mijn huidige kamer redelijk voor mekaar gekregen.
Ik kan heerlijk tussen een grote papierzooi dingen voorbereiden, zoals een kamp of tentamens. Liggend tussen stapels cd's, opzoek gaan naar net dat ene nummer dat je stemming precies weer weet te geven. Leunend tegen mijn bed, met een kop thee een telefoon gesprek voeren. En ik heb precies genog ruimte voor een aantal T'ai Chi oefeningen. Nou ja bijna genoeg. Met enige regelmaat belandt een been tegen een bureau of bed, of slaat een hand door/tegen een deur, muur of boekenkast.
En gisteren weer een geweldige functie van een open plek op mijn kamer (her)ontdekt:
"Als een dolle hond, veel te vrolijk door mijn kamer heen dansen."
Marleen — 13 januari 2004
Onze nieuwe huiskamer is een stuk groter dan de vorige, wat bij mijn oma de volgende uitspraak ontlokte: "Ze hebben er niks, die kinderen" :-)
Carolien — 13 januari 2004
Liefde maakt dus ook kleine ruimten groot? Is dat wat je probeert te vertellen?
Mark — 14 januari 2004
Nou ja eigenlijk was ik gewoon blij met een open ruimte in mijn kamer om even ongegeneerd in rond te sprigen. Maar als je het zo bekijkt, tja...
Carolien — 14 januari 2004
ruimte in een kamer om ongeneerd in rond te springen is bijna een eerste levensvereiste :-)
Andere Mark — 16 januari 2004
Rond springen door je zojuist opgeruimde kamer ... ja ja, en tijdens dat rondspringen heb je waarschijnlijk het een en ander meegenomen, zodat het nu weer een gigantische teringzooi is. Ik zei het toch; twee weken gaat niet eens lukken.
Reacties zijn gesloten.
