1 februari 2004
Opeens gebeurde het. Mijn ogen knipperden een keertje en heel langzaam droop er uit mijn linker ooghoek een traan naar beneden.
Ik had weer eens een avondje gewerkt. Weinig bijzonder en met m'n hoofd nog steeds niet heel erg bij mijn werk. De avond was rustig verlopen en nadat mijn klanten het gebouw hadden verlaten, liep ik naar het cd-rek, op zoek naar een mooi stukje muziek om de avond mee af te sluiten. Mijn blik viel op een cd die ik nog niet eerder had gezien. Op de achterkant stonden namen als Ella Fitzgerald, Duke Ellington en Dave Brubeck.
"Jazz om de avond mee af te sluiten. Prachtig.", dacht ik. Terwijl ik de tap schoonmaakte zong Ella op de achtergrond over '(very special) People'. Liet Dave Burbeck zijn piano spreken, terwijl ik de kassa opmaakte. En toen ik nog een laatste ronde door het café maakte, gebeurde het.
Een nummer begon met een aantal strijkers die meteen gevolgd werden door een piano. Deze maakten samen een opening voor tenor sax. En deze begon te spelen. Ik leunde even tegen de bar aan om rustig te kunnen luisteren. En ik werd meegenomen. Meegenomen op de klanken van de saxofoon. En op dat moment werd ik geraakt, iets wat zelden gebeurt. Ontroerd door de muziek. Ik heb de traan niet tegen gehouden. Ik heb alleen maar genoten van de muziek.
Stan Getz met 'We are free', ik wil het u graag laten horen, maar ik heb geen idee hoe ik een download-linkje krijg.
Neneh — 1 februari 2004
Muziek is emotie........
Bart — 1 februari 2004
Nieuwsgierig zal ik zal het Kazzaa-en.
Kim Kruimel — 2 februari 2004
mooi als dat gebeurt
Keevie & Ik — 2 februari 2004
en daarom ben ik dus altsax gaan spelen...
Reacties zijn gesloten.
