7 februari 2004
“Iets minder dan 100 jaar geleden leefden we in een duistere tijd, waarin duistere mensen duistere dingen deden. Er leefde één man, genaamd Loku de meest duistere tovenaar die ooit over deze aarde heeft gewandeld. Wereldheerschappij, totale onderdrukking van de mensheid en het vergaren van de wereldschatten, waren zijn drijfveren.
Daarbij werd hij geholpen door een heel leger van andere tovenaars en ‘gewone’ mensen. De grote zes tovenaars-scholen van die tijd stonden redelijk machteloos. Ze hadden hun leerlingen om over te waken. De macht van hun leraren was niet opgewassen tegen Heer Loku en men was gewoonweg bang.
Wel was het duidelijk dat Heer Loku verslagen diende te worden om de rust en vrede in de wereld weer te herstellen. Daarom kwamen de schoolhoofden van de zes grote tovenaars-scholen bij elkaar. Hier op deze plek. Dit kasteel stond er toen ook al en hier in deze zaal, waar jullie nu zitten werden de plannen besproken.”
Ik kijk om me heen en zie inderdaad 6 schilderijen die prominent aanwezig zijn, met daarop de portretten van 3 heksen en 3 tovenaars. Ieder in een mantel met een eigen kleur. Zwart, Rood, Paars, Blauw, Groen en Wit. Ik kijk naar de man in de paarse mantel en dan naar het schilderij, en herken enige overeenkomsten in het gezicht.
“Alle zes de tovenaars stonden bekend om hun grote kennis, wijsheid en toverkunsten. En ze besloten hun krachten te bundelen, hier in dit kasteel. Ze zouden vanuit hier hun strijd met Heer Loku beginnen.
Helaas hadden ze aan 6 mensen niet genoeg. Ze zouden hulp nodig hebben. Alleen de andere leraren konden hun scholen niet verlaten, zonder hun studenten onbeschermd achter te laten, en helaas was de rest van tovenaarsland onder controle van Heer Loku gevallen.
Daarom besloten zij, om ieder van hun eigen school twee leerlingen te kiezen. Deze leerlingen zouden, hier op het ‘Kollumsoord voor Magie en Schone Kunsten’ opgeleid worden, tot de elite van ‘Verweer tegen Duistere Magie en Krachten’.
En zo geschiede het dat de 12 leerlingen samen met de 6 leraren nauw samenwerkten. De leerlingen les kregen in verschillende disciplines. Maar dat ook de leraren leerden van hun leerlingen.
En op 21 december, in het jaar 1549, zat de gehele groep hier in deze kamer. Klaar voor de strijd. Ze liepen deze kamer uit, de grote trap naar beneden, over de slotgracht. Om hier voor het kasteel Heer Loku te treffen. Zijn macht was inmiddels gestegen tot grote hoogte. En zijn enige bedreiging was alleen deze groep machtige tovenaars en hun leerlingen, inmiddels verheven tot collega’s.
Toverstokken werden gereed gehouden, bezems werden tevoorschijn gehaald, mantels werden goed getrokken en daar stonden ze. Tegenover elkaar. Heer Loku met 8 van zijn grootste vertrouwelingen en de 18 bewoners van het Kollumsoord.
Een hevige strijd volgde waarin aan beide kanten mensen gewond raakte. Zo hevig was deze strijd dat ik er jullie helaas niets over kan vertellen. Alleen de manier waarop hij eindigde.
Namelijk dat Heer Loku uiteindelijk aangevallen door 2 leraren en 3 leerlingen in het nauw werd gedreven. Heer Loku in totale woede 2 leerlingen raakte met een verlammings-spreuk. De derde leerling de lucht in blies en hiermee één van de tovenaars meenam.
En daar stonden ze tegenover elkaar, Heer Loku en Heer Bula. Even stond de tijd stil, het leek een eeuwigheid te duren. Ze keken elkaar recht in de ogen aan, hun handen zo strak om hun toverstaf heen dat hun knokkels wit kleurden. En binnen een fractie van een seconde, zwaaide Heer Bula zijn toverstok rond, prevelde enkele woorden en schoot een Verstenigings-spreuk af. Heer Loku, verrast door deze relatief, eenvoudige spreuk, geschrokken door de aparte helblauwe straal, wist alleen nog zijn toverstaf op te houden in de hoop de spreuk af te weren.
Maar helaas voor hem was het te laat, hij zou nooit meer uit deze positie komen. Op 21 december, de kortste dag werd Heer Loku verslagen.”
Ik kijk nog eens om me heen en zie een aantal openstaande monden, wijd openstaande ogen en mensen die helemaal achter in hun stoel of bank zijn gekropen. Er heerst duidelijk een sfeer van spanning en onrust in de groep. “Toeval bestaat niet”, hoor ik mezelf denken: “maar ook wij zitten hier met twaalf mensen op de bank.”
“Maar waarom zijn wij nu hier?”, vraag ik. De man in de zwarte mantel doet een stap naar voren, kijkt eerst mij streng aan, werpt dan een blik door de groep, en opent zijn mond:
“Doordat Heer Loku op het laatste moment zijn staf hief, met de intentie de spreuk af te weren, is de spreuk niet volledig aangekomen. Eens in de 100 jaar, in de langste nacht van dat jaar, verzwakt de spreuk. En hierdoor krijgt Heer Loku de mogelijkheid om uit zijn spreuk vrij te komen.
Het is vandaag 16 november, over exact 5 weken is die dag. Daarom zijn jullie hier.”
De deur van het vertrek opent, en er komen 4 mensen binnen. Voor ons staan 3 mannen gehuld in een paarse, zwarte en een rode mantel. En zij worden vergezeld door 3 dames gehuld in het blauw, groen en wit.
marian — 7 februari 2004
Ow boy... als dat maar goed gaat
Carolien — 7 februari 2004
Echt spannend :-) Nieuwsgierig naar het vervolg!
Inge — 7 februari 2004
Volgens mij ga jij het daar nog wel druk krijgen. Ben zeer benieuwd.
Hansje — 7 februari 2004
Wat een schitterend en spannend vervolgverhaal is dit! Ik kan niet wachten tot de volgende aflevering...
Mark — 8 februari 2004
Het doet me goed te horen dat jullie het mooi vinden. En ik moet zeggendat het mij ook wel erg goed bevalt om eens een verhaal te schrijven.
Reacties zijn gesloten.
