12 februari 2004
Cloaca gezien. Wat een wereldfilm. Zo’n eentje waardoor je voorbij de aftiteling blijft zitten in je stoel. Die de hele avond in je hoofd blijft zitten, blijft spoken, vragen stellen, lagen ontdekken. Over lafheid, vriendschap, keuzes maken, angst, loyaliteit, vastzitten en volgen van patronen die je ooit bent gestart maar waarvan je niet meer herinnert waar het ooit begon en al helemaal niet hoe je er ooit nog van af kan wijken.
Ik word mij weer bewust van mijn grote angst: ooit wakker worden en me afvragen wat ik in godsnaam doe in dit leven wat ik nu volg. Maar als ik nu al niet weet waar ik sta, hoe kan mij dan een beeld vormen van de toekomst?
Hoe kan je niet de fouten maken die je ouders eerder hebben gemaakt, wat is de toverformule voor geluk, ben je eerlijk genoeg om te erkennen aan jezelf dat je niet de juiste keuzes hebt gemaakt en, essentieel, dan ook sterk genoeg om te veranderen? Ik weet het allemaal niet, maar wat een boeiende film!
elmer — 12 februari 2004
het leven: zinloos doch gezellig! :-)
Reacties zijn gesloten.
