16 februari 2004
Een weekendje bij mijn ouders betekent in de praktijk dan ik rond aan het scheuren ben om iedereen weer ff te zien. Natuurlijk zijn mijn kleine nichtjes vaste prik, even op de rug van Gentle zitten en als het even kan ook mijn oude paardenvrienden zien.
Dus zondag, op naar G., ook wel gekscherend mijn moeder-twee genoemd. Zij is mijn dierenarts en vanaf mijn dertiende heb ik daar heel veel tijd doorgebracht. Vaak nam ik mijn pony, en later mijn paarden, mee naar haar boerderij en bleef ik weken logeren. ’s Ochtends voor het ontbijt in het bos trainen en de rest van de dag helpen op de paardenpraktijk. Mee visites rijden en de anatomie uitgelegd krijgen in stoftekeningen op het dashboard. Samen op concours of op zondagochtend de krant lezen, ontbijten en dan lange buitenritten. Mooie herinneringen.
Rond mijn 18e leerde ze een man krijgen met wie ze vrij snel trouwden, ze is 20 jaar ouder. Tussen hem en mij boterde het niet bepaald. Naast een open en warme persoonlijkheid stond in eens een kille Groningse boer. Ik maakte plaats en vertrok kort daarop naar Groningen. Het contact stond een aantal jaren op een laag pitje. Ik had dingen voor mijzelf uit te zoeken, zij was druk met haar gezin.
Nu zien we elkaar een aantal keren per jaar. En het is altijd goed (als ze haar kids tenminste ff achter het behang plakt). Natuurlijk delen we een groot verleden, maar de basis is rijk genoeg om ook te buigen over een toekomst. Onze relatie is sterk genoeg geweest om zich te ontwikkelen van een soort van moeder-dochter relatie tot een gelijkwaardige vriendschap. Ondanks het feit dat onze levens meer dan ooit uit een liggen.
Toen is ‘s,middags wegreed overviel me een golf van heimwee. Ik ben wel verdomde blij en trots op deze bijzondere vriendschap! Zij is een van die vrienden van wie zeker weet dat ze blijft door de jaren heen.
Geen reacties.
Reacties zijn gesloten.
