20 februari 2004
Als ik beneden in de gemeenschappelijke ruimte aan kom, zit het merendeel van de mensen gezellig te keuvelen. Een enkeling ligt lui op de bank naar boven te staren en in een hoek van de kamer zie ik dat Madam Lina met Monique de andere studente van Beauxbatons samen over een schaakspel zitten gebogen. Ik loop richting de tafel met thee en aanverwante dranken. Schenk daar een mok thee voor mezelf in, grijp een stuk kaas en wandel rustig richting het schaakspel. Madam Lina zit tevreden, maar wel vriendelijk, lachend achterover in haar stoel. Tegenover haar zit Monique wat minder lachend naar het schaakbord te staren. Ze haalt eens een hand door haar haar, zucht een keertje en gaat nog eens verzitten. Als ik naar het bord kijk zie ik dat ze er niet heel erg denderend voor staat. Ze mist de meeste van haar grote stukken op een paard en een toren na. Terwijl Madam Lina haar schaak heeft staan d.m.v. haar koningin en paard. Ik blijf rustig op een afstandje staan en besluit dat Monique eigenlijk al verslagen is. Ze zou het spelletje nog met een paar zetten kunnen rekken, maar verliezen zal ze en echt blij is ze er niet mee.
Ik besluit het einde van het spel niet af te wachten maar loop richting een fauteuil waar ik heerlijk in wegkruip. Voor me staat een klein bijzet tafeltje met daar omheen nog twee dezelfde stoelen als waar ik op zit. “Leeg gelukkig.”, denk ik, terwijl ik in alle rust aan het stuk kaas knabbel. De stoel waar ik op plaats heb genomen kijkt uit op een muur waar een groot schilderij aan hangt. Het beeld op het schilderij is van een tovenaar met een grote grijze baard en snor, in een mooie donker paarse mantel. Hij lijkt ergens gelukkig mee te zijn en op de achtergrond staat een kasteel afgebeeld dat erg veel lijkt op datgene waar wij ons nu ook in bevinden. Ik vraag me even af wie deze man is en neem een slok van mijn thee.
“Die man was mijn vader”, zegt een zachte stem achter me. Ik kijk op en zie Heer Wayra achter me staan. “Vind je het erg als ik er even bij kom zitten?” Ik knik van niet en hij neemt rustig plaats in de stoel links van me. Ik staar nog even naar het schilderij en voor vijf minuten wisselen we geen woorden. “Hij was mijn vader”, begint Heer Wayra, terwijl ook hij naar het schilderij staart. Wat later vraag ik: “En hij was degene die Heer Loku heeft versteend?” “Ja”, is het antwoord: “Hij is degene die de laatste spreuk heeft uitgesproken. En hij is ook degene die het Kollumsoord heeft opgericht, de 5 andere leraren heeft ingeschakeld en ervoor heeft gezorgd dat zij ieders twee leerlingen mee hebben genomen.” Ik kijk nog eens naar het schilderij en besef me dat hij inderdaad dezelfde ogen heeft als Heer Wayra, donker en een bezorgde blik, maar wel vriendelijk.
“Mag ik u wat vragen?” Hij kijkt me aan en knikt bevestigend. “U weet dat ik vanuit de toekomst hierheen ben gekomen, of niet?” “Ja, inderdaad, en ik weet ook dat je jezelf de eeuwige waarom-vraag stelt. En ik zal daar ook gelijk een antwoord geven. Waarschijnlijk zul je er niet tevreden mee zijn, maar voor nu kan ik niet anders. Maar de reden waarom je hier bent is dezelfde als voor de rest van de groep. Meer kan ik er nu niet over zeggen.” Ik kijk hem nogal verbaasd en ontevreden aan. Maar tegelijkertijd snap ik zijn antwoord. Veel van hetgeen me vandaag en gisteren is overkomen, staat al ver boven hetgeen wat ik ooit had kunnen verzinnen en komt me allemaal al totaal onwerkelijk boven. Dus een redelijk of begrijpelijk antwoord op mijn vragen zou al onmogelijk zijn. Ik kijk weer naar het schilderij. “Hij was waarschijnlijk een groot en wijs tovenaar”, mompel ik. “Inderdaad”, is het antwoord vanuit de andere stoel: “en soms mis ik hem erg.”
“Hey, Mark, hier zit je dus!”, Martín komt op me aflopen: “We waren je al kwijt, je was zo snel de slaapkamer uit.” “Ik ga maar weer eens, je vrienden zijn er nu om je gezelschap houden”, zegt de stem in de stoel naast me. “Bedankt voor ons kleine gesprek.” Ik wil nog wat terug zeggen, maar wordt door José besprongen. “Hey kerel, waar zat je nou?” Lachend duw ik José van me af en deze neemt plaats in de stoel waar heer Wayra net zat. Martín zit inmiddels in de andere stoel. “Ik heb een nieuwe kop thee voor je meegenomen”, zegt Mara die er inmiddels ook aan is komen lopen. Ze kijkt het kringetje rond, en besluit om maar naast mij op de leuning te kruipen, aangezien er geen stoel meer vrij is.
“We hadden ons net bedacht dat, omdat jij uit de toekomst komt, jij ons vast wel kunt vertellen hoe dit allemaal afloopt. Ik bedoel, geheid dat er in jouw tijd ook nog tovenaars zijn enzo.”, begint Martín. “Nou eigenlijk”, begin ik: “zijn de meeste mensen er in mijn tijd van overtuigd dat tovenaars niet bestaan. En ik ben nog geen verhalen tegen gekomen over een Heer Loku, laat staan over het Kollumsoord. Eigenlijk worden alle verhalen die er zijn over tovenaars en heksen, bestempeld als sprookjes en fantasie, en worden ze geen van allen echt serieus genomen.” Drie paar grote ogen kijken me aan. “Dat meen je niet”, stotterd José. “Sorry, maar dat is echt zo. En dat ik nu hier zit en op die knop van de tijdmachine voor Zweinstein heb gedrukt heeft daar ook mee te maken. Het is een verhaal. Een verhaal uit een boek, fictie, bestaat niet. Tenminste dat dacht ik. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik nu waarschijnlijk mijn mening daarover bij mag bijstellen. En om antwoord te geven op je vraag. Nee, ik weet niet hoe dit gaat aflopen. Ik heb er nooit iets over gehad tijdens mijn geschiedenis lessen, en ik heb er nooit iets over gelezen. Voor mij is de uitkomst van onze tijd hier net zo onbekend als voor jullie.” “Hmm, het was ook maar een gedachte die we hadden.”, zegt Martín, enigszins ontzet. “Ik ga trouwens zo slapen, loop je mee José?” “Ik ben al onderweg”, antwoordt de andere spanjaard. “Mark? Mara?” “Ik drink nog even mijn thee op” antwoord ik. “En ik blijf Mark nog even gezelschap houden.”
echo — 20 februari 2004
Tijd voor enige vaart in dit verhaal....
Hansje — 20 februari 2004
Ik blijf het mooi vinden, Mark!
Neneh — 20 februari 2004
We drinken een kopje thee, gaan slapen en zien morgen wel weer............... :-)
Inge — 21 februari 2004
Heerlijk verhaal! Van mij mag je zo nog wel een hele tijd doorgaan.
Memorabele — 22 februari 2004
Een verhaal zo fraai geschreven dat ook nog eens over een van mijn passies schaken gaat....bijzonder mooi! Dank voor jouw film lijstje van vandaag & alle goeds!
Reacties zijn gesloten.
