29 februari 2004
Het is weer eens zover. Zittend op mijn kamer, die weer eens nodig opgeruimd moet worden, zit ik voor me uit te staren. Volle asbak, klassieke muziek (even geen idee wat, in iedergeval iets uit de Romantiek, klinkt als iets van Mahler), waxinelichtje van de theepot die langzaam dooft, pak melk dat ook leeg op de vensterbank staat, en een hoofd vol met gedachten.
Dingen die ik in de planning heb staan voor de komende tijd, belangrijk en minder belangrijk. Dingen die gebeurd zijn de afgelopen paar weken en dingen die ik daardoor gemist heb. Twijfel over wat ik al dan niet beter of anders had moeten doen. Een aantal grote waarom vragen. Voorbeeld: "Waarom loop ik 1,5 jaar rond als vrijgezel, heb ik daar absoluut geen moeite mee, kom toch opeens iemand tegen, geniet ervan, maar wordt na een paar weken weer terug geplaatst in het vrijgezelle bestaan?" Ander voorbeeld: "Waarom loop ik rond op deze aardbol? Of anders, wat is mijn reden van bestaan? Word ik herinnerd als ik kom te overlijden? En mocht het rare geval zich voordoen dat ik herinnerd word, hoe zal men zich mij dan herinneren?"
En naast nog en aantal standaard onbeantwoordde vragen, zit er een zekere onrust in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat het is, maar ik ben niet te harden. Ik zit mezelf in de weg, en ben gigantisch onrustig. Eén of ander gevoel dat zegt dat er iets staat te gebeuren in mijn leven, maar ik kan er geen vat op krijgen. Ik heb geen idee wat het kan zijn. Maar het maakt me gigantisch onrustig. En alsof dit alles nog niet genoeg is. Ik zweef weer.
Archibald — 29 februari 2004
Ik ben m'n rust al een hele poos kwijt, ik kan wel naar bed maar lijd toch aan slapeloosheid. Teveel vragen knagen in m'n kop, waarvoor, wat, waarom ik niet met piekeren stop? Want waarom, is de vraag van het leven. Ja waarom, en ik kan er niet meer tegen. Want waarom moet een mens toch alles weten. Ja, waarom? Waarom ben ik geboren en moet je altijd knokken om erbij te horen. En waarom liet mijn vriendin me in de steek, wat ging er fout, waar en in welke week? En waarom heb ik toch altijd pech, en waarom heb ik al die kuilen in m'n levensweg? En waarom heb ik altijd geluk? Hoe kan het dat alles wat ik doe ook lukt. En waarom ben ik uit huis gekicked, terwijl ik nooit een teringstreek had geflikt. En waarom moet ik bezig blijven en ben ik zo verslaafd aan nummers schrijven? En waarom schrijf ik juist deze tekst, deze vraag is misschien nog wel het gekst. Waarom vraag ik toch altijd waarom? Zodat ik elke keer weer op hetzelfde uitkom. Waarom, is de vraag van het leven. Ja waarom, en ik kan er niet meer tegen. Want waarom moet een mens toch alles weten. Ja, waarom? Waarom zijn we hier zo rijk, terwijl de rest van de wereld aan honger lijdt. En waarom bestaat er rassenhaat, terwijl iedereen weet dat het nergens op slaat. En waarom hebben mensen altijd ruzie en trekt niemand ooit een keer de juiste conclusie. En waarom wordt de een gezond geboren en de andere als een geestelijk gestoorde? En waarom kappen ze het oerwoud om, terwijl de hele wereld zegt dat is dom. En waarom wordt er altijd gestreden, terwijl iedereen loopt te zeiken om vrede. En waarom is deze wereld zo shit en ben ik toch maar blij dat ik hier zit. Waarom vraag ik toch altijd waarom? Zodat ik elke keer weer op hetzelfde uitkom. Ach, laat ik maar proberen te stoppen met die shit. Fok It! Ik hou d'r mee op het is genoeg vandaag, altijd weer diezelfde klote vraag. Bij alles wat je doet kan jij je vragen waarom, misschien ligt het aan mij, misschien is het wel stom. Maar het houd me bezig dag in dag uit, waarom is de vraag waar ik steeds op stuit. Waarom? Ach man, likt m'n reet, d'r zijn toch zoveel dingen die ik niet weet. Waarom? (toepasslijke tekst van Osdorp Posse)
Mark — 29 februari 2004
Dankje
liesette — 1 maart 2004
pijn is groei, of zo iets?
Neneh — 3 maart 2004
Het leven is een grote zoektocht en een grote vraag...............
Reacties zijn gesloten.
