21 mei 2004
Paniek in mijn ouderlijk huis. Hun PC liep weer eens een keertje vast. Alhoewel vast een 'understatement' bleek.
Ik had gisteren nog geen duidelijke afspraken, dus zag wel een mogelijkheid om een middagje vrij te maken. Mijn zusje heeft examens en heeft dat ding dus hard nodig (zegt ze). Echter ik moest 's avonds wel weer naar Nijmegen, want ik had vandaag om 8:00 uur een BHV cursus en moet vanavond nog werken. Dat gaf mij dus maar weinig tijd. Maar vol goede moed toch naar mijn ouders gereden. Helaas voor mijn 'goede moed'.
Bij het opstarten gaf het kreng 8 foutmeldingen en na het opstarten duurde het exact 1 minuut en 44 seconden voordat er een blauw scherm verscheen.
Aan mij de taak om dit op te lossen. En belangrijker om pak en beet 70mb aan foto's te redden. Dit alles op een win98-bak, zonder brander en zonder enige andere vorm van data-overdracht mogelijk.
Nadat ik enkele tevergeefse pogingen had gedaan, het besluit genomen om het bakbeest in de auto te laden en naar mijn persoonlijke helpdesk 'Rogier' af te reizen. Hij was ook bij zijn ouders en dat kwam dus goed uit. 's Avonds zou ik dan de auto meenemen naar Nijmegen, en deze zaterdag samen met een werkende pc weer afleveren.
Helaas bleken mijn zusjes het hier minder mee eens te zijn, want: "Ik moet morgen werken, dus ik heb de auto nodig, want anders moet ik fietsen." "Ja, wel 5 minuten (zucht)." Na deze zucht brak de derde wereld oorlog los. "Wat ik me wel niet inbeelde" "Dat ik niet zomaar de auto mee kon slepen" "En dat ik niet zomaar de pc plat kon leggen, want die foto's moesten worden gered."
Na een vredesbespreking waar Koffi Annan nog een puntje aan zou kunnen zuigen, reed ik wat later toch nog in de auto weg. Maar met de voorwaarde dat de auto (en pc) uiterlijk zaterdagochtend weer bij mijn ouders zou zijn.
Dank aan Rogier, hij heeft de bestanden weten te redden. En aan mij restte vandaag de taak de boel plat te gooien en weer opniew op te bouwen. Inmiddels loopt de boel weer als een zonnetje.
De pc wel te verstaan. Ik heb nog enige schroom om weer naar mijn ouders af te reizen. Daar zitten namelijk 2 dames te wachten. De een op een pc, zodat ze haar examens kan leren. De ander op mijn moeders auto, zodat zij de 2km naar haar werk kan rijden. Beide waarschijnlijk met oorlogsstrepen op hun gezicht geschilderd, en een oorlogszucht waar Bush bij in het niet valt.
Waarom, ik heb geen idee.
karin — 21 mei 2004
Ja, wil je helpen krijg je DAT!
Hansje — 23 mei 2004
Ik ken je familie natuurlijk niet (ik ken zelfs jou niet, eigenlijk), maar ik vind 't van weinig dankbaarheid getuigen. Ze hoeven natuurlijk niet je voeten te kussen omdat je de PC weer aan de praat hebt gekregen, maar ze zien toch wel dat jij daar je vrije tijd in hebt gestoken? En ze snappen toch wel dat je een PC niet zomaar even te voet versleept? Nee, kennelijk niet... Vreemd!
3ne — 23 mei 2004
Er is maar een antwoord mogelijk. Het zijn vrouwen. Die zijn niet te begrijpen. Moet je niet eens willen. Sterkte! :-)
Reacties zijn gesloten.
