5 juni 2004
Met discozwemmen zijn mijn collega en ik volledig op elkaar ingewerkt. Dat merk je aan kleine dingetjes. Eén lijn trekken naar de kinderen toe. Kleine handgebaren die duidelijk maken of, wat, en waar er iets aan de hand is. Het blindelings vertouwen in elkaars handelen en kunnen. En onbewust altijd weten waar de ander zich bevindt.
Alleen vandaag ging er bij dat laatste toch iets mis. In het begin stormen alle kinderen naar binnen en dat leverd nog wel eens wat chaos op. De wedstijdploeg is net weg, de kinderen zijn hyperactief en de muziek staat op maximaal volume. Ik sluit dan alle kasten en hokken af, zodat de kinderen nergens in kunnen (met name de machinekamers) en onze spullen en de spullen van de wedstrijdploeg veilig achter slot en grendel staan.
5 minuten later was alles binnen en kon het feestje weer beginnen, helaas geen collega te zien. Totdat er een kindje naar me toe kwam.
"Meneer, er klopt iemand op de deur."
"Welke deur?"
"Die gele"
(Zucht, stomme vraag, ik heb 7 gele deuren)
"Laat het me maar even zien."
Een paar seconde later bevrijdde ik mijn collega uit een kast met zooi.
Noud! — 5 juni 2004
Leg dan maar eens uit dat dat niet express was...
marco — 5 juni 2004
toch?
Hansje — 6 juni 2004
Is het erg dat ik daar heel stilletjes even érg om moet lachen?
Mark — 6 juni 2004
Nee hoor, heb ik ook gedaan, heel hard, nadat ik 'm had 'bevrijd'.
Reacties zijn gesloten.
