20 juni 2004
Daar zit je dan. Het is bijna 2 uur. Midden in de nacht. Het is stil buiten, op een enkele verdwaalde automobilist na. Binnen is ook alles rustig, correctie, was rustig, er stommelt een huisgenoot heen en weer de trap op.
Eigenlijk moet ik gaan slapen. Morgen vroeg op, familiedag. De familie van mijn moeders kant. Grofweg 60 mensen, gaan een gezellig dagje samen hebben. Ik ben ook familie, dus ik moet ook komen.
Kleine toekomstvoorspelling wat betreft de gespreksstof: Voetbal, Tantes aanhoren met vragen over studie en 'hoe-gaat-het-nou'-vragen. En uiteraaard, "Och, wat hoor ik nou? Is het weer aan tussen jou en N.?"
De enige nog enigszins grappige gesprekken, zijn met een aantal neven en nichten van dezelfde leeftijd, hangend aan een tafel, de rest van de familie bekijken en je afvragen welke scharrel bij welk neefje of nichtje hoort.
Ik heb er weinig zin in, maar ik wordt toch verwacht aanwezig te zijn, liefst nog in goede stemming en wakker. En bij dat laatste ligt het probleem. Ik ben nu wakker. Kan de slaap niet vatten.
Ik ben een nachtmens, een piekeraar. Ik geniet van de nacht zoals die is. Vannacht is een mooie nacht. Kleine geluiden buiten waarbij ik me afvraag waar ze vandaan komen en wat ze betekenen. Op de achtergrond klinkt zachtjes de muziek van Keith Jarret, zijn Keulen Concert.
Ik was onderweg naar bed, maar ben halverwege toch weer gestrand voor mijn raam, steek een laatste sigaret op en schrijf een logje. Da nacht is zo slecht nog niet. Rustig, vredig en alleen.
karin — 20 juni 2004
Twee dingen: Familiedag, alleen het woord al en ik kots! (sorry, maar da's echt zo) Ik draaf nooit op bij dat soort gelegenheden. Ik zie m'n familie zelden en dan moet ik opeens gezellig een familiedag hebben? Nee, sorry... De nacht is mooi. s'Nachts hoor je denk meer dan je denkt. Je eigen gedachten vooral...
Hansje — 21 juni 2004
Hoewel er praktische bezwaren aan kleven (in combinatie met een fulltime baan, tenminste) kan ik enorm genieten van de nacht. Geen stoorzenders als telefoon of bezoek, alleen maar stilte en rust. Heerlijk! Sterkte met je familiedag.
Berta — 21 juni 2004
Ach joh, het wordt vast wel 'leuk'...
Nijn — 22 juni 2004
Tja, familiedag, dat is bij iedereen zo'n beetje hetzelfde: familie zien die je 1 keer per jaar ziet... op de familiedag. Iedereen vraagt beleefd aan elkaar hoe het gaat en wat je nu doet, maar de volgende dag zijn ze dat alweer vergeten.
maarten — 25 juni 2004
Zorg dat je er iets te doen hebt. Leen jezelf uit als fotograaf die de hele familie portreteert, of help met de opbouw van de dag. Dan is het zo voorbij.
Neneh — 25 juni 2004
huh, is het weer aan tussen jou en N? 'Zie je wel, het komt vanzelf weer goed!'
Reacties zijn gesloten.
