2 augustus 2004
Zoals wel vaker schop ik eerst een tijdje, begin er dan over na te denken, en ga uiteindelijk overstag. Niet al te vaak, maar zo af en toe is er zo'n zwak moment. Zo ook afgelopen weekend.
Het begon allemaal enkele weken geleden. Zondag morgen en de koffie is op. Geen huisgenoot die koffie te leen heeft, geen winkel om koffie te kopen en een huisbaas met koffie, alleen achter slot en grendel. U snapt het al: "Probleem".
Maar er is geen probleem dat niet opgelost kan worden. Zo ook de koffie, want na een zoektocht door wat verlaten kamp-spullen, was daar de noodvoorraad oploskoffie. Koffie-probleem opgelost.
De dagen verstreken en ik raakte gewend aan de oploskoffie, geen geweldige bak, maar wegens een groot gat in mijn korte termijn geheugen, was ik genoodzaakt dit te blijven drinken. Ik vergat namelijk telkens in de winkel 'wat-ik-ook-al-weer-nodig-had?'.
Helaas snapt u als koffieliefhebber waarschijnlijk wel dat dit niet lang kon duren. En inderdaad, na een week of twee was ik toch redelijk oploskoffie af, maar zat ik nog steeds zonder koffie.
Totdat ik na een zware week kamp terug kwam in de beschaafde wereld. Mijn hoofd was leeg, deed niets meer. Op de automatische piloot begaf ik me richting supermarkt. En als een klein geschenk was zij daar. Een pracht van een actie. Even was er twijfel, maar een hoofd zonder gedachten is een willoos slachtoffer van de consumptie maatschappij. En....
....Ach wat, genoeg gezweef en gepraat, ik heb een Senseo naast me op de vensterbank staan.
Hansje — 4 augustus 2004
Nee toch! Jij ook al? Nog even en ik ben écht de allerlaatste die er geen heeft.
Mark — 4 augustus 2004
Sorry....zwakke geest ;)
Reacties zijn gesloten.
