4 oktober 2004
Als treinleesvoer het eenmalige blad ‘Pink Ribbon’ meegenomen. Mijn zus, nog steeds niet officieel genezen verklaard van borstkanker, had er een stuk of 10 gekocht en uitgedeeld. Met de belofte dat ik het blad de volgende keer weer mee terug zou nemen stopte ik het in mijn tas.
Een beetje geëmotioneerd las ik de persoonlijke verhalen van vrouwen bij wie het allemaal ook (redelijk) goed is afgelopen. De angst, verdriet, boosheid en alle andere emoties klinken door de verhalen heen. Het is alsof ik door deze verhalen weer een stukje meer begrijp over mijn zus.
Ik probeer het te snappen, waarom raak in van deze verhalen van deze voor mij onbekende vrouwe wel zichtbaar geraakt en was dit bij mijn zus (en nu mijn vader), enkele ogenblikken daargelaten, minder duidelijk.
Ik zoek naar antwoorden in de cultuur van mijn familie. Het streng gehanteerde optimisme! En als daarvoor de situatie te zwart was, konden we het altijd goed relativeren met een dosis sarcastische humor. Wat ik pas veel later begrijp van mijn zus: sterk blijven. Natuurlijk dat ook.
Nu mijn vader midden in zijn chemo zit zie ik hetzelfde patroon terug. Ik kan er niets aan veranderen, hoewel. Verdriet en pijn en angst zijn meer bespreekbaar geworden. Althans voor mijn moeder. De dood is een onderwerp dat gemeden wordt door mijn vader, omdat hij heeft besloten nog een aantal jaar te blijven leven.
En ondanks dat we nieuwtjes uitwisselen en de echte emoties onder de oppervlak laten drijven (“ja, de chemo was weer heel zwaar deze week”), ben ik blij als ik weer even thuis ben geweest. Zie ik dat mijn ouders me met open armen ontvangen en mijn vader zich gesteund voelt. Misschien dat het als familie ooit nog leren om alles eerlijk en open te bespreken. Ik hoop alleen niet dat daar een derde kankergeval in de familie voor nodig is.
Ps www.Pinkribbon.nl
Geen reacties.
Reacties zijn gesloten.
